In het kort
Jezus regeert nu al als Koning, maar we leven in een tussentijd waarin vijanden zoals zonde en dood nog veel ruimte krijgen. De dominee moedigt ons warm aan om deze 'genadetijd' te gebruiken om ons hart aan Hem over te geven. Uiteindelijk zal Jezus ook de allerlaatste vijand, de dood, definitief overwinnen, waarna een glorieuze toekomst wacht waarin God alles in allen zal zijn.
De preek samengevat
De predikant begint met een heel herkenbaar beeld: de naderende Koningsdag. Ter voorbereiding op de dienst zong de gemeente over Gods machtige werken en Zijn leiding, om de harten vol overgave op Hem te richten.
God is degene die we te allen tijde mogen prijzen voor Zijn onfeilbare redding, trouw en leiding.
Als ons koningshuis in het openbaar verschijnt, gebeurt dat altijd onder zware beveiliging vanwege reële dreigingen. De aanslag in Apeldoorn op Koninginnedag staat velen van ons nog helder op het netvlies. Dat kwetsbare, bedreigde beeld past eigenlijk ook heel goed bij koning Jezus. Na Zijn opstanding verscheen Hij niet triomfantelijk aan de hele wereld of aan Zijn tegenstanders zoals Pilatus. Hij liet Zich alleen zien aan Zijn volgelingen. Paulus legt in zijn brief aan de gemeente in Korinthe haarfijn uit hoe dit onzichtbare, maar reële koningschap precies werkt en waarom dat onlosmakelijk verbonden is met de opstanding van de doden.
We zouden de Here God soms best van persoonlijk advies willen dienen. Als wij het voor het zeggen hadden, zouden we waarschijnlijk roepen: "Grijp nu in, zet al het onrecht in één klap recht!" Maar God hanteert Zijn eigen wijze orde. Paulus benadrukt dat Jezus koning móet zijn tótdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft gelegd.
We leven op dit moment precies in die 'totdat'-tijd. Jezus regeert wel, maar met een priesterlijk hart, vol zachtmoedigheid en geduld. Dat werd prachtig verwoord in de zang over de Koning-Priester, die regeert naar de orde van Melchizedek.
Door dit heilige geduld hebben vijanden nog steeds speelruimte. Die vijanden zien we overal om ons heen: ziekte, rampen, oorlog en honger. Maar de dominee maakt het heel persoonlijk en eerlijk: we dragen die vijandschap van nature ook in ons eigen hart. Er zit vaak een koppig verzet in ons. We moeten deze wereldse tussentijd daarom echt zien als genadetijd. Dit is dé kans om je wapens te laten vallen en je te laten overwinnen door de liefde van Koning Jezus. Paulus werd in zijn jonge jaren ook overwonnen door Hem; een moment van pure, levensveranderende genade dat hij nooit is vergeten.
In de lange lijst van vijanden wordt er één heel expliciet genoemd als hekkensluiter: de dood. Eigenlijk is de zonde onze allerergste vijand, want die creëert afstand tot God. Maar de dood is de harde vijand die genadeloos en bruut een einde maakt aan dit aardse leven. De predikant deelt een hartverscheurend voorbeeld van een negentienjarige boerenjongen uit het dorp die plotseling verongelukte. Zelfs de stoerste kerels uit de buurt stonden huilend en met knikkende knieën op de begrafenis. De dood ontziet simpelweg niemand en maakt ons diep vanbinnen bang. Toch is het geweldige nieuws van het evangelie dat Christus óók deze allerlaatste vijand onschadelijk maakt. De aanslag die de dood op ons probeert te plegen, wordt door de levende Koning definitief verijdeld.
Als ten slotte ook die laatste donkere vijand verslagen is, volgt niet zomaar een stil en saai einde. Nee, dan begint het hemelse feest pas écht. Christus zal Zijn verworven koningschap dan liefdevol teruggeven aan de Vader, zodat God weer "alles en in allen" zal zijn. De schepping wordt dan weer prachtig, ongeschonden en compleet. Om ons dit te laten invoelen, gebruikt de dominee een warm beeld. Zoals een vader zijn kleine kind met Koningsdag even op zijn schouders tilt zodat het boven de dichte menigte uit kan kijken, zo wil God ons vandaag optillen door het geloof. Hij tilt ons op zodat we, dwars door de zorgen en zelfs de dood heen, zicht krijgen op die schitterende, eeuwige toekomst. Vol vertrouwen werd de dienst afgesloten met lofzangen over de zekere heerschappij van deze machtige Vorst voor wie iedereen straks zal buigen.
Wat een diepe troost dat we onderweg naar die glorieuze toekomst mogen rusten in de beschermende kracht van God alleen.
Kernpunten
- Het koningschap van Jezus is in onze tijd nog verborgen en wordt omringd door dreiging, net zoals een aards koningshuis vaak zwaar beveiligd moet worden.
- We leven momenteel in de 'totdat'-tijd: God hanteert Zijn eigen ritme en regeert vol geduld, waardoor vijanden op aarde tijdelijk nog vrij spel krijgen.
- De echte vijand zit niet alleen in de grote wereld, maar huist van nature ook in ons eigen hart in de vorm van opstandigheid en verzet tegen Gods woord.
- Beschouw deze wachttijd als kostbare genadetijd; het is het moment om je door Jezus te laten overwinnen en je wapens van verzet in te leveren.
- Hoewel de zonde onze diepste vijand is, is de dood de onvermijdelijke, laatste vijand die niemand ontziet en veel pijn veroorzaakt.
- Jezus ontwapent de dood volledig en neemt de beangstigende macht van deze laatste vijand definitief weg.
- Er wacht een adembenemende toekomst waarin alle vijanden voorgoed zijn opgeruimd en God volkomen "alles in allen" zal zijn.
Wat kun je ermee?
- Wees eens eerlijk over je eigen weerstand. Voel je tijdens een kerkdienst of in je dagelijks leven weleens koppig verzet tegen God? Durf dat los te laten, geef je over aan de Koning en ervaar Zijn koninklijke vrijspraak.
- Zie de tijd die je vandaag krijgt niet als vanzelfsprekend, maar als genadetijd. Gebruik het nu om je (opnieuw) aan Hem toe te vertrouwen en stel belangrijke geestelijke keuzes niet uit.
- Probeer met een nieuw perspectief naar de angst voor de dood te kijken. De dood blijft een harde en pijnlijke realiteit, maar je hoeft er niet wanhopig onder te zijn, want de Heiland heeft de overwinning al behaald.
- Laat de Vader je door het geloof 'op de schouders tillen'. Focus je in de drukte van je werk en gezin niet enkel op het hier en nu, maar blijf bewust vooruitkijken naar die prachtige, eeuwige toekomst waar God alles regeert.
Om over na te denken
- Als jij één uurtje de tijd zou krijgen om God van 'advies' te dienen voor de wereld, wat zou je Hem dan zeggen? En lukt het je om Hem in je gebeden daarna de volledige regie weer terug te geven?
- Ben je diep in je hart nog steeds een 'vijand' die vecht voor zijn eigen onafhankelijkheid, of leef je inmiddels als een overwonnen kind aan de voeten van Koning Jezus?
- Waar zie jij het meeste tegenop: het feit dat je nog altijd zonde doet, of het besef dat je ooit moet sterven? Wat leert dat antwoord je over jouw blik op God?