Lukas 23: 46

De preek samengevat

De preek begint op het absolute dieptepunt van Goede Vrijdag: de drie uur durende dikke duisternis op Golgotha. Dit werd in de dienst onderstreept met het lezen van het lijdensverhaal, waar we Jezus volgen in Zijn zwaarste uren.

De voorganger liet ons vooraf al invoelen hoe intens de dorst en de smaad van Christus was, door het aanhalen van bekende lijdenspsalmen over Zijn gebrokenheid.

De plotselinge duisternis op klaarlichte dag was geen natuurlijke zonsverduistering, maar Gods eigen hand die Zich voor de zon schoof. Het was een snoeihard, dubbel oordeel. Enerzijds een straf voor de mensen die de Zoon van God verwierpen en kruisigden, anderzijds de ultieme straf voor de zonde die Jezus in onze plaats droeg. Hij doorstond daar de pure hel, strijdend tegen de satan, eenzaam en zonder het liefdevolle licht van Zijn Vader. De dominee herinnerde ons eraan hoe diepe godverlatenheid elders in de Bijbel weerklinkt in Jezus' kreet: "Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?"

Pas nadat de goddelijke toorn volledig is uitgeraast, komt Christus als overwinnaar uit de duisternis omhoog. De schuld is tot op de laatste cent betaald. Hij sterft niet als een slachtoffer dat het leven ontnomen wordt, maar als een ware Koning die de regie vasthoudt. Hij mag nu uitroepen dat het werk helemaal af is.

Met luide stem spreekt Hij Zijn laatste kruiswoord uit. Geen zwakke doodsreutel, maar een triomfantelijke roep. Hij gebruikt hiervoor de vertrouwde woorden van een avondgebed dat Joodse kinderen leerden bidden.

Maar Jezus voegt er één cruciaal, hartverwarmend woord aan toe: "Vader". Na de ijzingwekkende breuk tijdens de duisternis, is de relatie nu volledig hersteld. Hij spreekt als een kind dat uit een donkere tunnel rent, het licht ziet en roept: "Abba, Vader, ik kom eraan, vang me op!"

De dominee stond vervolgens prachtig stil bij de vraag: in wát voor handen laat Jezus Zich eigenlijk vallen? Het zijn de handen die het heelal schiepen, maar ook dezelfde handen die de Zoon ongenadig hard geslagen hebben vanwege onze zonde.

Maar omdat die straf nu is gedragen, is de brandende boosheid van God voor altijd geblust.

Het zijn nu veilige, milde en warme vaderhanden. Handen waar wij, net als de 90-jarige man in het ziekenhuis die de dominee aanhaalde, al onze dagen gerust aan kunnen toevertrouwen.

In de oorspronkelijke taal betekent 'je geest bevelen' letterlijk dat je deze in bewaring geeft, zoals je een kostbare schat in een kluis of in deposito bij een bank plaatst. Jezus brengt Zijn geest veilig thuis. En het allermooiste geheim is: Hij neemt de geest van al Zijn kinderen daarin mee, als een grote bundel koren. Onze ziel is dankzij Hem dus nú al veilig in de hemel geborgen.

De dood is daardoor geen angstaanjagend eindstation meer. Jezus heeft de angel eruit gehaald en blijft niet in het graf.

Door Zijn overwinning hebben wij "oversteekrecht" gekregen; we mogen dwars door de poort van de dood het hemelse Vaderhuis binnenwandelen.

Daarom kunnen wij ons eigen leven vol vertrouwen loslaten en onszelf — of dat nu is als we 's avonds gaan slapen of als we ons laatste uur naderen — zonder angst in Gods doorboorde handen leggen.

Kernpunten

• De duisternis was een actief oordeel: Het was geen natuurverschijnsel, maar God die Zijn toorn over de zonde liet uitrazen op Zijn Zoon, én een waarschuwing voor de toekijkende mensen.
• Jezus stierf als een heersend Koning: Hij was geen machteloos slachtoffer; de schuld was voldaan en Hij gaf zélf vrijwillig Zijn geest over aan God.
• De breuk met God is genezen: Doordat Jezus Zijn laatste zin begon met "Vader", weten we dat de intense godverlatenheid voorbij was en de warme relatie hersteld was.
• Gods handen zijn veilig geworden: De handen die eerst straften, zijn nu voor iedereen die gelooft milde, dragende en beschermende Vaderarmen geworden.
• Jezus nam ons al mee naar de hemel: Door Zijn geest in de hemel in veiligheid te brengen, borg Hij tegelijk de ziel van al Zijn volgelingen veilig bij God.
• We hebben 'oversteekrecht': De dood is verslagen en is voor de gelovige nu slechts een veilige doorgang (een oversteek) naar het eeuwige thuis.

Wat kun je ermee?

• Oefen met controle loslaten: We vinden het vaak doodeng om de touwtjes niet zelf in handen te hebben. Probeer dagelijks in kleine dingen je zorgen en plannen bewust over te geven aan de veilige handen van God.
• Zorg voor een Bijbelse buffer: Jezus klampte Zich in Zijn zwartste uren vast aan woorden uit de Psalmen die Hij van jongs af aan kende. Lees en leer uit de Bijbel als het leven licht is, zodat die woorden een reddingsboei voor je kunnen zijn als het donker wordt.
• Bid met kinderlijk vertrouwen: Je hebt geen theologische, zware woorden nodig om bij God te komen. Bid eenvoudig, net als een kind dat "Abba Vader" roept of zich met het liedje 'Ik ga slapen ik ben moe' toevertrouwt aan Gods bescherming.
• Kijk anders naar de dood: Als je soms bang bent voor het einde, bedenk dan dat Jezus de angel uit de dood getrokken heeft. Je valt niet in het niets, maar je springt in de open armen van een Vader die je gegarandeerd opvangt.

Om over na te denken

• Welke bijbelteksten of liederen zitten er in jouw persoonlijke "rugzak" om je aan vast te klampen tijdens moeilijke of angstige momenten?
• Durf jij jouw leven, en de mensen die je liefhebt, echt als een schat in bewaring te geven bij de Vader, gelovend dat Hij er beter voor zorgt dan jijzelf?
• Hoe verandert de gedachte dat jouw ziel nu eigenlijk al in de hemel veilig is gesteld, jouw perspectief op de zorgen die je vandaag bezighouden?