Jozua 6:1-20;

De preek samengevat

Dominee Ten Brinken nam ons mee naar de vlakte voor de stad Jericho, die als een afgesloten, ondoordringbare voordeur de toegang tot het beloofde land blokkeerde.

Het volk Israël had vlak daarvoor een prachtig wonder meegemaakt toen de Heere het water van de rivier de Jordaan weghaalde zodat ze konden oversteken.

Maar nu stonden ze volkomen stil voor onneembare stadsmuren. De opdracht die God hen via Jozua gaf, was menselijkerwijs compleet onlogisch: de soldaten moesten zes dagen lang, samen met zeven bazuinblazende priesters en de ark van het verbond, eenmaal per dag zwijgend om de stad trekken. Er werd niet gepraat, niet gejuicht en niet gevochten. Pas op de zevende dag, na het lopen van zeven rondes, mocht het volk het luidkeels uitschreeuwen. Jaren later legde de schrijver van de Hebreeënbrief uit dat deze absurde optocht geen stom toeval was, maar juist de ultieme uiting van rotsvast geloof.

De ark van het verbond liep veilig in het midden van die opvallende stoet. De dominee legde uit dat de Israëlieten deze ark niet meedroegen als een magische geluksbrenger waarmee ze over God konden beschikken, maar als een betrouwbaar teken van Zijn nabijheid. Zoals we vandaag de dag moed en vastigheid halen uit de beloften die we zien in de heilige doop en het avondmaal, zo wisten zij zich door de ark omringd en gesterkt door God Zelf, puur omdat ze gehoorzaam Zijn weg bewandelden.

De eerste grote uiting van dat geloof was te vinden in het diepe zwijgen van de Israëlieten. Zeven dagen je mond houden rondom die muren was niet zomaar zwijgen, maar een houding van gehoorzaam en actief wachten op de Heere. Het betekent dat je niet zelf in paniek zaken probeert te forceren, maar trouw blijft aan de opdracht die God je heeft gegeven. De profeet Jesaja verwoordde deze houding prachtig door te zeggen dat in stilheid en in vertrouwen onze ware kracht ligt.

De predikant haalde daarbij ook de hervormer Maarten Luther aan, die stelde dat God met ons omgaat via de weg van Zijn woord en beloften. Ons geloof mag niet afhangen van hoe we ons op dat moment voelen, maar moet simpelweg rusten op wat de Heere in Zijn woord heeft gesproken. Geloof is immers het vaste bewijs van de dingen die we nu nog niet zien.

Vervolgens ging de dominee in op een heel praktisch en herkenbaar pijnpunt. Misschien worstel je wel met verdriet omdat je kinderen of kleinkinderen langzaam van God en de kerk lijken af te dwalen. Je kunt hen helaas niet dwingen tot geloof of hun hart zomaar veranderen, maar je kunt wel zélf trouw blijven in het 'zwijgen' en wachten. Dat doe je door geen water bij de wijn te doen omwille van de lieve vrede, maar in liefde trouw te blijven. Leg thuis rustig bij elke maaltijd de Bijbel open, wees helder en eerlijk in je eigen christelijke keuzes, en verwacht het ondertussen intens biddend van God.

Na het volhardende wachten kwam uiteindelijk het moment van luid gejuich. En dit is misschien wel het meest wonderlijke van de hele geschiedenis: de dikke muren stonden nog kaarsrecht overeind toen het volk de opdracht kreeg om te juichen! Waar juichten ze om? Ze zagen nog helemaal niets gebeuren. Ze juichten puur en alleen om de belofte dat God de overwinning al in hun handen had gegeven. Dit houdt ons vandaag een spiegel voor: kunnen wij ons echt verheugen in de vergeving en opstanding van Jezus, zelfs als ons leven op dit moment nog een puinhoop is? De apostel Paulus moedigt ons aan om ons altijd in de Heere te verblijden, dwars door de storm heen.

Het is het stugge geloof van de profeet Habakuk, die zingend beloofde in God te juichen, zelfs al zou de oogst totaal mislukken en stonden de stallen in de winter helemaal leeg.

Toch waarschuwde de dominee heel eerlijk en pastoraal: we leven nu wel in de 'tussentijd'. We belijden met volle overtuiging dat Jezus Christus alles heeft volbracht aan het kruis, maar in ons dagelijks leven staan de onzichtbare muren van ziekte, spanningen in de familie of zware psychische gebrokenheid vaak nog torenhoog overeind. Daarom gaan in ons christenleven het wachten en het juichen heel vaak hand in hand, niet zelden met tranen in onze ogen. Toch klinkt de bazuin van het evangelie vandaag de dag nog steeds onophoudelijk. God geeft ons nu nog genadetijd. De Heere Jezus klopt hartstochtelijk aan de deur van je hart en wacht liefdevol tot je opendoet.

Als je veilig achter een door jezelf gebouwde muur van onzekerheid, schaamte of valse trots verborgen zit, breek die dan af en geef je over aan Hem, voordat Gods genadetijd om is en de muren voor eeuwig zullen vallen.

Kernpunten

• Het wonder van Jericho laat zien dat God van ons simpelweg gehoorzaamheid aan Zijn beloften vraagt, ook als dat menselijkerwijs compleet nutteloos lijkt.
• De ark te midden van het volk symboliseerde dat God zelf tastbaar aanwezig is; net als bij de sacramenten rust onze zekerheid niet op ons eigen doen, maar op Zijn nabijheid.
• 'Zwijgen' is in het ware geloof niet passief toekijken, maar vol verwachting en in diep vertrouwen wachten tot de Heere Zijn tijd rijp acht.
• We moeten onszelf oefenen in geloofsvreugde: juichen om de genade van Jezus, vér voordat we de concrete redding of genezing in ons leven met onze eigen ogen zien.
• In ons huidige leven ervaren we de gebrokenheid van de wereld nog volop; geloven in deze 'tussentijd' betekent wachten op God en juichen tegelijk, dwars door onze moeiten heen.
• De tijd van Gods geduld is beperkt: er is nu nog een tijd waarin het evangelie weerklinkt om ons te redden, wacht dus niet met het beantwoorden van Zijn liefde.

Wat kun je ermee?

• Maak je je zorgen om geliefden die weggroeien bij God? Stop dan met krampachtig te forceren, maar wees een stil, standvastig en liefdevol baken door zelf openlijk de Bijbel te lezen en trouw naar de kerk te gaan.
• Breng deze week een onopgelost, moeilijk probleem in je leven bewust in gebed bij God, en probeer Hem te danken voor Zijn blijvende trouw, nog voordat er iets in je situatie verandert.
• Wees eerlijk over de "muren" die je zelf hebt opgetrokken: waar houd jij anderen of God de Vader op veilige afstand uit angst of misschien wel uit trots? Durf de controle los te laten.
• Verlang in seizoenen waarin je hart op slot zit en je zelf de kracht mist om te zingen, simpelweg naar de rust van de kerkdienst. Vaak tilt God je juist daar door de preek of de mensen om je heen weer op.

Om over na te denken

• Achter welke persoonlijke muur van zekerheid (of juist diepe onzekerheid) verstop jij je weleens, waardoor je Jezus onbewust buiten laat staan?
• Hoe kan jij in zware tijden, als de problemen in je leven nog volop aanwezig zijn, toch kiezen voor de vreugde en hoop die God belooft?
• Wat zou "gelovig en zwijgend wachten op God" concreet in jouw huidige leefsituatie of gezinssituatie betekenen?