Handelingen 2: 1-4; 29-36

De preek samengevat

De predikant trapte af met een schitterende vergelijking om uit te leggen hoe God werkt. Als je een slok kraanwater neemt, sta je er vaak niet bij stil waar het vandaan komt. Het water bevindt zich eerst diep in de grond als een grote bron; dat staat voor God de Vader. Vervolgens wordt het water opgepompt en helemaal gereinigd; dat is het reddende werk van Jezus Christus. Uiteindelijk stroomt het via leidingen uit jouw eigen kraan; dat is de Heilige Geest die het bij jou binnenbrengt. Zonder de Vader, de Zoon én de Geest heb je simpelweg geen drinkwater. We moeten er met Pinksteren dus goed voor waken dat we deze drie niet uit elkaar trekken. Het is heel mooi om in balans te geloven in de drie-enige God, zoals je voorzichtig een knikker in het midden van een houten plankje balanceert. De apostel Petrus hield in zijn bekende toespraak in Jeruzalem dan ook precies de verhoogde Christus, de belovende Vader en de uitgestorte Geest bij elkaar.

Alles begint bij de verhoogde Christus. Toen Jezus na Zijn hemelvaart thuiskwam, stond Hij niet met lege handen voor God. Hij bracht Zijn volbrachte reddingswerk mee. Als antwoord daarop vulde de Vader de handen en het hart van Zijn Zoon met de beloofde Heilige Geest, zodat we nooit als wezen zouden achterblijven. En die Geest doet iets prachtigs: Hij vraagt nooit aandacht voor Zichzelf. De predikant vergeleek Hem met de schijnwerpers rondom een kerkgebouw. In het donker zie je de lampen, die vaak verborgen staan in de struiken, helemaal niet staan. Wat je wél ziet, is dat ze het hele kerkgebouw in een schitterend licht zetten. Precies dát is het werk van de Geest: Hij verlicht ons verstand en hart, zodat we vol ontzag kijken naar Jezus, het lam van God.

Daarnaast is er de belovende Vader. Het was al lang voorspeld dat God Zijn wet niet langer op stenen tafelen zou schrijven, maar direct in het hart van mensen zou leggen.

Mozes verzuchtte in de woestijn bovendien al eens hoe prachtig het zou zijn als heel Gods volk de Geest zou ontvangen.

Dat verlangen werd op Pinksteren werkelijkheid. De dominee vertelde over de sproei-installatie in zijn tuin: toen er diep genoeg geboord was, spoot het water vanzelf op. Dat typeert het hart van de Vader. God is niet karig in Zijn liefde. De dominee zei treffend: "Als je aan God vraagt om een druppel, dan geeft Hij een slok. Vraag je om een slok, dan geeft Hij een beker. En vraag je een beker, dan geeft Hij een overvloeiende fontein." Dat deed God toen, en dat doet Hij nu nog steeds; Hij houdt Zich altijd trouw aan Zijn woord, net zoals Hij dat al aan aartsvader Abraham deed in het oeroude verbond.

Wat een contrast vormt die overweldigende liefde van God met de hardheid en het falen van de mens. Waar ons eigen hart vaak in staat is tot duistere of zelfzuchtige dingen, geeft God ons de genade om een nieuw leven te beginnen en in vrijheid te mogen roepen: "Abba, Vader."

Tot slot ging het over de uitgestorte Geest in de praktijk. Waar de Geest is, daar gebeurt iets, daar zie en hoor je beweging en vuur. Geloven is dan ook geen kille verplichting of zelf bedacht stappenplan, maar simpelweg antwoord geven op dat wat God beloofd heeft. Het is niet iets dat moet, maar iets dat vanzelf uit je hart stroomt uit pure liefde. De predikant illustreerde dit met zijn eigen tienerjaren: toen hij net verkering had, hoefde niemand hem aan te sporen om flinke afstanden op de fiets af te leggen om zijn meisje te zien. Dat deed hij uit zichzelf, gedreven door liefde. Met de Here God is het niet anders. We gaan van Hem houden, en over Hem praten, domweg omdat Hij ons als eerste heeft liefgehad.

Kernpunten

• Met Pinksteren vieren we niet exclusief het feest van de Heilige Geest, maar het machtige samenwerkingsproject van de Vader, de Zoon én de Geest.
• De Heilige Geest werkt als een onzichtbare schijnwerper: Hij trekt niet de aandacht naar zichzelf, maar zet Jezus volledig in het volle licht.
• Jezus is na Zijn kruis en opstanding de hemel in gegaan om daar vanuit Zijn Vader de Geest in ontvangst te nemen en over de wereld uit te storten.
• Onze God is ontzettend gul en zeker niet karig; als wij om een klein beetje vragen, geeft Hij overvloedig veel terug.
• Gods liefde is ongeëvenaard groot en vormt het grootste reddingsmiddel tegen een mensenhart dat uit zichzelf vol tekortkomingen en zonden zit.
• Als de Geest in je hart woont, ga je God niet langer dienen omdat het op zondag 'moet', maar omdat je onweerstaanbaar wordt aangetrokken door Zijn liefde.

Wat kun je ermee?

• Maak het werk van de Heilige Geest heel concreet in je gebed door vanavond te bidden: "Geest van God, laat mij als een schijnwerper zien hoe prachtig de Here Jezus is."
• Zit je met een schuldgevoel over fouten die je wéér hebt gemaakt? Bedenk dat God niet gierig is; durf terug te kruipen naar Hem voor vergeving en verwacht een zee aan genade.
• Draai bewust af en toe 'de kraan open' in je drukke agenda. Plan een kwartiertje stilte of lees een Bijbelgedeelte, en wees je ervan bewust dat de Bron van levend water klaarstaat om je te vullen.
• Ga deze week eens het gesprek aan met een familielid (zoals je (klein)kinderen) over de kerk. Praat niet alleen over de regels of de preek, maar vertel eerlijk en ongedwongen wie Jezus voor jou persoonlijk is.

Om over na te denken

• De dominee vroeg: ervaar jij geloven nog steeds als iets dat je uit een soort plicht moet doen, of merk je dat het vanzelf opborrelt uit wederzijdse liefde?
• "Als je om een beker vraagt, geeft God een fontein." Op welke momenten in jouw leven heb je gemerkt dat God je veel meer gaf dan je had durven verwachten?
• Als de Heilige Geest een schijnwerper op Christus zet, hoe kun jij komende week zelf ook zo'n schijnwerper zijn voor de mensen op je werk of op school?